بسم الله
بسم الله
از
لوازم مهم و اساسی در تصمیم گیری، آینده نگری و دوراندیشی و توجه به عواقب امور
است که البته برای هر انسانی لازم است و برای زمامداران و مدیران لازم تر است.
آنان که بدون توجه به عاقبت امور و فارغ از آینده نگری تصمیم می گیرند و دست به
عمل می زنند پیوسته گرفتار روزمرگی، و اسیر اشتباه و پشیمانی اند.
بسم الله
مقدمه:
بسم الله
با توجه به حقایقی که قرآن کریم برای ما بیان فرموده است ما میتوانیم راه زندگی خود را بهتر بشناسیم و مسیری را انتخاب نماییم که بعد پشیمان نشویم. بسیاری از افراد گمان میکنند انسانهای بسیار خوشبخت و موفقی هستند، اما روزی چشم باز خواهند کرد و خواهند دید که بسیار اشتباه میکردهاند
قرآن کریم میفرماید: «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرینَ أَعْمالاً * الَّذینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ هُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعاً؛1بگو: آیا به شما خبر دهیم که زیانکارترین مردم در کارها، چه کسانى هستند؟ آنها که تلاشهایشان در زندگى دنیا گم شده، با این حال مىپندارند که کار نیک انجام مىدهند!» ضرر مضاعفِ این نوع انسانها این است که به جهل مرکب هم مبتلا هستند. بدین معنا که ضرر کردهاند، اما گمان میکنند خوشبختاند. برای اینکه ما مبتلا به چنین روزی نشویم باید بفهمیم کدام راه صحیح و کدام راه غلط است و با اطمینان و باور قدم به پیش گذاریم .
بسم الله
احادیث اخلاقی در ابتدای درس خارج از فقه مقام معظم رهبری(مدظله العالی)
فردی از امیرالمؤمنین(علیهالسلام) نصیحتی طلب مینماید.
شخصی
(که در روایت به نامش اشاره نشده) از حضرت میخواهد توصیهای به او بنماید
تا به وسیلهی آن به نجات و رستگاری برسد. حضرت در پاسخ ابتدا خط سیری را
بیان مینمایند که از «إفهم» آغاز شده و به «إستعمل» خاتمه مییابد. سپس
مولا مردم را به سه دسته (زاهد، صابر و راغب) تقسیم مینمایند و به آن شخص
سائل میفهمانند که به طور کلی برای رستگاری باید ابتدا نسبت به معارف و
علوم دینی به شناخت برسی، سپس فهم صحیح، بعد طلب یقین و در نهایت به کار
بستن آنچه از معارف که به آن دست یافتی؛ وقتی این چنین کردی آن گاه به آن
که با توجه به میزان شناخت و عمل تو به معارف الهی در یکی از این سه دسته
قرار خواهی گرفت و خوشا به حال زاهدین و صابرین.
بسم الله
شرح
حدیثی از حضرت امام جعفرصادق علیهالسلام توسط حضرت آیتالله العظمی
خامنهای در جلسه درس خارج فقه ِ بیستم دیماه 89 (پنجم صفر 1432).
«عَنْ
أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَا تَکُونُ الصَّدَاقَةُ إِلَّا
بِحُدُودِهَا فَمَنْ کَانَتْ فِیهِ هَذِهِ الْحُدُودُ أَوْ شَیْءٌ مِنْهَا
فَانْسُبْهُ إِلَى الصَّدَاقَةِ وَ مَنْ لَمْ یَکُنْ فِیهِ شَیْءٌ
مِنْهَا فَلَا تَنْسُبْهُ إِلَى شَیْءٍ مِنَ الصَّدَاقَةِ فَأَوَّلُهَا
أَنْ تَکُونَ سَرِیرَتُهُ وَ عَلَانِیَتُهُ لَکَ وَاحِدَةً وَ الثَّانِی
أَنْ یَرَى زَیْنَکَ زَیْنَهُ وَ شَیْنَکَ شَیْنَهُ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ
لَا تُغَیِّرَهُ عَلَیْکَ وِلَایَةٌ وَ لَا مَالٌ وَ الرَّابِعَةُ أَنْ لَا
یَمْنَعَکَ شَیْئاً تَنَالُهُ مَقْدُرَتُهُ وَ الْخَامِسَةُ وَ هِیَ
تَجْمَعُ هَذِهِ الْخِصَالَ أَنْ لَا یُسْلِمَکَ عِنْدَ النَّکَبَات»
شافی، ص 651
فى
الکافى، عن الصّادق (علیهالسّلام): «لا تکون الصّداقة الاّ بحدودها».
صداقت(1) مرزهائى دارد که اگر این خطوط اصلى و این مرزها وجود داشت، صداقتى که آثار فراوان شرعى و برادرى شرعى بر آن مترتب است، مترتب خواهد شد؛ والاّ نه.
بسم الله
آن چه پیشرو دارید گزیدهای از سخنان حضرت آیتالله مصباحیزدی (دامتبرکاته) در دفتر مقام معظم رهبری است که در تاریخ 91/11/25 ایراد فرمودهاند. باشد تا این رهنمودها بر بصیرت ما بیافزاید و چراغ فروزان راه هدایت و سعادت ما قرار گیرد.
بهترین اعمال؛ توکل و رضایت به تقدیر الهی
در جلسههای اخیر گفتیم: برای تقویت ایمان باید از رفتارهای اختیاری کمک گرفت و چنانکه گفتیم به حسب روایات و آیات شریف، رفتارهای اختیاری دو بخش است؛ یکی رفتارهای درونی و دیگری رفتارهای بیرونی. طبعا رفتارهای درونی با پدیدههای قلبی از جمله ایمان، ارتباط بیشتری دارند.
بسم الله
و از نشانه های او اینکه همسرانی از جنس خودتان برای شما آفرید تا در کنار آنان آرامش یابید و در میانتان مودت و رحمت قرارداد؛ در این نشانه هایی است برای گروهی که تفکر می کنند. (سوره مبارکه روم، آیه 21)
بسم الله
به
گزارش پایگاه اطلاعرسانی آثار حضرت آیتالله مصباح یزدی، ایشان در تاریخ 91/12/3 در سخنانی در جمع شرکتکنندگان در دوره آموزشی کوثر ولایت که به
همت مؤسسه ولاء برگزار شده بود، با اشاره به نعمت بزرگ ولایت، وجوب
شکرگزاری و قدردانی از منعم را از امور بدیهی و بینیاز از اثبات دانست و
گفت: حتى علمای علم کلام برای اثبات وجوب تحقیق و شناخت خدا، در کنار دلیل
دفع ضرر محتمل به وجوب شکر منعم استدلال میکنند و میگویند هر عاقلی
میفهمد که نعمتهایی که دردست ماست از خود ما نیست و کسی به ما عطا کرده
است، و فطرت انسان اقتضا میکند که ولی نعمت را بشناسد و از او تشکر نماید.
بسم الله
شرح دو حدیث از حضرت
امام جعفرصادق علیهالسلام توسط حضرت آیتالله العظمی خامنهای در ابتدای
جلسه درس خارج فقه ِ بیست و هفتم دیماه 89 (دوازدهم صفر 1432).
روایت اول: «عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعالی لَیَحْفَظُ مَنْ یَحْفَظُ صَدِیقَه»
روایت دوم: «قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا تُفَتِّشِ النَّاسَ فَتَبْقَى بِلَا صَدِیق»
شافی، صفحهی 652
دو روایت کوتاه:
فى
الکافى، عن الصّادق (علیهالسّلام)، قال: «انّ اللَّه تعالى لیحفظ من یحفظ
صدیقه»؛ [حضرت امام جعفر صادق علیهالسّلام فرمودند:] خداى متعال حفظ
میکند آن کسى را که رفیق خود را حفظ کند. [البته] مراد، حفظ جسمانى نیست
فقط - حالا آن هم یکى از مصادیقش ممکن است باشد - یعنى آبروى او را حفظ
کند، شخصیت او را حفظ کند، جهات او را حفظ کند [و] مراعات کند. خدا یک چنین
کسى را حفظ میکند. این پیوندهاى برادرى و رفاقت و انس و اخوت، در اسلام
اینقدر اهمیت دارد.
بسم الله
کوه صفا را از آن جهت به این نام خوانده اند که صفی الله، یعنی برگزیده خدا (حضرت آدم) بر آن فرود آمد و کوه مروه را از آن رو به این نام نامیده اند که مراة، یعنی زن (همسر حضرت آدم) بر آن فرود آمد
آنچه از آیات قرآن در سوره های بقره، اعراف و طه در بیان داستان خلقت حضرت آدم (علیه السلام) برمی آید این است که: آدم (علیه السلام) در اصل و در آغاز برای این خلق شده بود که در زمین زندگی کند و نیز در زمین بمیرد، منتهی راه زمینی شدن آدم (علیه السلام) همین بوده که نخست در بهشت منزل گیرد، و برتریش بر ملائکه، و لیاقتش برای خلافت اثبات شود، و سپس ملائکه مأمور به سجده برای او شوند، و آنگاه در بهشت منزلش دهند و از نزدیکی به آن درخت نهیش کنند و او (به تحریک ابلیس) از آن بخورد و در نتیجه عورتش ظاهر گردد و در آخر به زمین هبوط کنند.
از مجموع آیات و سیاق آنها برمی آید که: آخرین عامل و علتی که باعث زمینی شدن آن دو شد همان مسئله ظاهر شدن عیب آن دو بود، و عیب نامبرده هم به قرینه این آیه (... بر آن شدند که از برگهای بهشت بر خود بپوشانند) همان عورت آن دو بوده، و معلوم است که این دو عضو مظهر همه تمایلات حیوانی است چون مستلزم غذا خوردن و نمو نیز هستند. ابلیس نیز جز این هدفی نداشته که به هر وسیله شده، عیب آن دو را ظاهر سازد.
بسم الله
امیرالمومنین علی (علیه السلام) در حدیث شریفی درباره نکوهش تکبر و مساوی بودن حکم خداوند برای اهل زمین و آسمان فرموده است: پند و عبرت گیرید به آنچه خداوند با ابلیس رفتار کرد...
در نهج البلاغه "خطبه قاصعه" از امیرالمومنین علی (علیه السلام) به هنگام نکوهش کبر و خود برتربینى چنین مى خوانیم:
فاعتبروا بما کان من فعل اللَّه بابلیس اذا احبط عمله الطویل و جهده الجهید، و کان قد عبد اللَّه ستة آلاف یدری من سنی الدنیا ام من سنی الاخره عن کبر ساعة واحدة فمن ذا بعد ابلیس یسلم على اللَّه بمثل معصیته؟! کلا ما کان اللَّه سبحانه لیدخل الجنة بشرا بامر اخرج به منها ملکا ان حکمه فى اهل السماء و اهل الارض لواحد؛
پند و عبرت گیرید به آنچه خداوند با ابلیس رفتار کرد، در آن هنگام که اعمال و عبادات طولانى و تلاش و کوششهاى او را که شش هزار سال بندگى خدا کرده بود ... به خاطر ساعتى تکبر ورزیدن بر باد داد، با این حال چه کسى بعد از ابلیس مى تواند از کیفر خدا در برابر انجام همان معصیت مصون بماند؟ نه، هرگز، ممکن نیست خداوند، انسانى را به بهشت بفرستد، در برابر کارى که به خاطر آن فرشتهاى را از بهشت رانده است. حکم خداوند در باره اهل آسمان و زمین یکى است.